Biografie

Hallo allemaal,

 

deze site gaat over mijn ontwikkeling van man naar vrouw. Het verhaal start op jonge leeftijd met onschuldige verkleedpartijen en gevoelens die niet lijken op de standaard gevoelens die jongens hebben, het niet eens zijn met kleding die ik aan moet van mijn ouders en het koppig zijn om niet met hulpverleners van het riagg te praten zodat er geen diagnose gesteld kan worden, hoe stom dit achter af van mij is geweest want was het er toen al uit gekomen dan was ik misschien al lang en breed vrouw op jonge leeftijd met misschien wel een mooier resultaat, en een gelukkiger leven althans de laatste jaren, ik wil niet zeggen dat ik een ongelukkig leven heb geleid want ik wist simpel weg niet wat er aan de hand was toen ik jonger was.

Ik had geluk dat ik op jonge leeftijd het vertrouwen van mijn ouders had om veel weekeinde alleen thuis te blijven wanneer de rest van de familie naar de camping was, ik heb menig weekeind door gebracht met het verkleden van mij zelf, maar het leven ging door en het gevoel om me als meisje te kleden bleef en werd sterker, dit ging door totdat ik een vriendin kreeg.

Tijdens mijn periode met mijn vriendin had ik geen behoefte aan het verkleden al mijn energie ging op in de relatie en later in mijn dochter , deze relatie is echter op de klippen gelopen en niet lang daarna ongeveer 2 maanden , had ik de eerste spulletjes alweer gekocht om me te transformeren. Deze periode na het breken van de relatie waren zeer zwaar, ik kan met bijna zekerheid zeggen dat ik zwaar depressief was gedurende  een jaar of 8, gedachtes over het niks waard zijn tot aan zelfmoord waren aan de orde van de dag, elke dag huilen meestal meerdere keren per dag. Mijn werk hielp ook niet echt toen ik zat internationaal op de weg zodat ik de hele week alleen was en dus ook alleen met mijn gedachtes, ik heb wel meerdere keren s’avonds als ik nog een stukje moest rijden gekleed als vrouw achter het stuur gezeten met de gordijntjes half dicht, en dat was wel fijn maar het was ook een gestress hopen dat er niemand achter komt. Naar verloop van tijd had ik het niet meer naar mijn zin internationaal op de weg ik kon simpelweg geen balans vinden tussen het vrouw zijn en mijn werk het werd tijd om op het binnenland te gaan rijden zodat ik meer tijd had voor het vrouw zijn, hoe fout mijn gedachtes daar over waren bleek naar een paar maanden al, ik werkte nog meer uren nationaal dan internationaal, wat resulteerde in nog meer sombere gedachtes.

 

2010 2011

 

 

Op dat moment heb ik een paar belangrijke stappen gezet in mijn leven, het eerste was wil ik nog wel verder met mijn leven, het antwoord daar op was ja, wat resulteerde in de tweede vraag ; hoe wil ik verder leven, als man of als vrouw, je kunt wel raden wat daar het antwoord op is, en ten derde relaties, ik ben niet meer actief opzoek daarna en maak me er niet meer druk over, komt iemand die een relatie met me wil sta ik er voor open maar ik ga er niet meer actief opzoek naar en als er een relatie ontstaat dan is een van de eerste dingen die ik zeg het feit dat ik verder wil leven als een vrouw.

 

Inmiddels had ik al de eerste stappen buiten de deur gezet en wel naar de T&T avonden in Eindhoven, een wereld ging voor me open. God wat was dit fijn een hele avond als vrouw doorbrengen met gelijk gestemde, niemand die je raar aankijkt verhalen horen over andere en tips en trucks om beter voor de dag te komen als vrouw zijnde, heb daar zelfs een workshop gevolgd voor make-up dat was weer een nieuwe stap voor me , ik had wel wat geexperimenteerd maar dat was niet echt goed, na die workshop ging het een stuk beter en naar verloop van tyd wordt je er ook wat handiger in het aanbrengen en durf je wat meer. De eerste keer dat ik na zo’n avond ging gierde de zenuwen door mijn lijf en onderweg me eigen verkleden en maar hopen dat je geen stom figuur slaat als je daar aankomt, het was geweldig hoe ze je daar opvangen, werd apart genomen en eerst een geruststellend gesprek gehad met de gastvrouwe daar, en daarna voorzichtig wat kennis gemaakt met diverse andere aanwezigen, op zo’n avond komen diverse transgenders van travestiet tot aan volledig geopereerde transgenders en alles wat er tussen in zit. Het was voor mij een extra grote stap omdat ik normaal nooit uit ga en nu ga ik uit en als vrouw, ik moet wel heel eerlijk zeggen dat ik meestal niet verder kom dan de zaal waar de boeken staan, ik heb intussen ook al veel gelezen over transgenders en daar is ook langzaam het gevoel ontstaan dat ik verder wil dan alleen me eigen kleden als vrouw, ik wil mijn leven ook gaan leiden als vrouw ik voelde me eigen zo goed als ik als vrouw op pad ging en ga en omdat ik er steeds meer over las kwam ik ook steeds meer dingen tegen die heel erg leken op dingen die ik had mee gemaakt of hoe ik me voelde over bepaalde dingen, tydens deze periode had ik de fase die in de paragraaf hier boven staat beschreven en ging stappen onder nemen.

 

SONY DSC fantasy fair 2012

 

 

De eerste stap die ik onder nam was het vertellen aan mijn beste vriendin, ik kende haar al meer dan 20 jaar en we watren zo close als broer en zus ze wist alles van me behalve dit ene ding, het was een lang en zeer moeizaam verhaal want ze moest het bijna letterlijk uit metrekken, de eerste keer is toch het moeilijkst, maar me eigen om niks druk gemaakt ze vond het fantastisch en had het idee dat ze bepaalde dingen die ze niet kon verklaren over mij nu wel op hun plaats vielen. Een tijdje daarna ben ik naar de huisarts gegaan en daar mijn verhaal gedaan , zij heeft me door verwezen naar het VU-ziekenhuis, daar heb ik een afspraak gemaakt voor een intake gesprek, in die tussentijd heb ik het ook aan mijn moeder verteld waar ik mee bezig was, ze heeft het er wel moeilijk mee maar steund me wel daarin het begrijpen ligt wat moeilijker. Na mijn intake gesprek en een wachtijd van 16 maanden, ben ik begonnen met mijn maandelijkse gesprekken met een psychiator aldaar in het VU. In de tussentijd had ik het al mijn vrienden verteld wat er te gebeuren staat in mijn leven en iedereen reageerde eigenlijk heel positief op het transgender gebeuren, het meeste dat ik hoorde was je zult het zelfde blijven alleen de verpakking wordt anders en dat was fijn om te horen. Mijn vader en broers hebben er meer problemen mee wat wel begrijpelijk is want die kennen mij het langst en daar zullen veranderingen het hardst aankomen, ik geloof dat mijn vader inmiddels zover is dat hij inziet dat het een hele grote wens van mij is en dat ik veel gelukkiger rondloop de laatste tijd maar heeft echter voor nu wel een paar restricties gesteld, zoals geen hoge hakken of rokken/jurken aan hebben als ik op visite kom, ik hoop dat als ik groen licht krijg en daadwerkelijk door mag gaan met de transformering dat mijn vader er anders tegen aan gaat kijken, want met het groen licht gaat ook de hormonen van start en dan wordt ik vanzelf meer vrouwelijk en dan kan ik het niet meer verbergen. Mijn jongste broer praat er gelukkig wel over met mij en met de rest maar heeft het er erg moeilijk mee, ik moet maar afwachten hoe dat gaat aflopen, en mijn ander broer die wil er niet over praten en zegt er ook niks over dus ik weet totaal niet waar ik aan toe ben bij hem.

 

 

kerst 2012

Het eerst volgende wat me te wachten staat is een psychologische test en daarna de evoluatie er van, dan misschien nog 1 gesprek met de psychiator en dan als ik het goed begrepen had wordt het besproken met het hele team in het VU en dan hoop ik het groene licht te krijgen voor de “real life phase” wat in houd dat ik binnen 3 maanden volledig als vrouw moet gaan leven , 24 uur per dag zowel op het werk als in mij vrije tijd, zowel bij familie als tijdens het winkelen, en tevens gaan de hormonen van start zodat ik borsten ga ontwikkelen en spierweefsel gaat omzetten vetweefsel zodat ik wat vrouwelijker rondingen ga krijgen tevens zal mijn huid wat zachter worden. Ik ben inmiddels al met laser ontharing begonnen in mijn gezicht om baard en snor weg te krijgen en zal binnekort ook gaan beginnen om mijn stem meer vrouwelijk te krijgen als dit niet gaat lukken dan wordt er geopereerd aan de stembanden. En aan het eind van de real life phase die minimaal 1 jaar duurt kan er worden geopereerd om van mijn penis een vagina te maken, maar ik moet wel aan een paar voorwaarden voldoen, zoals niet roken en drinken wat geen probleem is want dat heb ik nooit gedaan en mijn gewicht moet in orde zijn en dat is wel een probleem ik ben er mee bezig om af te vallen maar het gaat moeizaam maart ik houd de moed erin, ik weet wat de beloning zal zijn als ik er in slaag.

Een korte update op 4 april heb ik groen licht gekregen van het VUmc dus ik ga binnenkort beginnen met hormonen en stemoefingen en vanaf dat moment ga ik ook 24 uur per dag als vrouw leven 7 dagen per week dus ook op werk, thuis en  in mijn vrije tijd , 24 mei is de volgende afspraak met het ziekenhuis met de hormonen dokter en vanaf dat moment zal ik iets meer weten.

Als ik meer updates heb zal ik die plaatsen maar tot die tijd zal je geduld moeten hebben.

link  http://www.youtube.com/watch?v=dSlEScXUK70

 

DSC_0010

update 1 december

Jippie, 25 mei start van de hormonen dus dat wil zeggen op het moment dat ik dit nu schrijf ben ik een half jaar aan de hormonen met alle bij komende aspecten, leuke en minder leuke, opvliegers, minder fysiek sterk en hevige emotionele wisselingen zijn een paar mindere aspecten, maar ook ontwikkeling van mijn borstjes, meer vrouwelijke vormen, minder snellere en dikkere haar groei op mijn lijf en een zachtere huid. Het laseren ligt ook op schema ben bijna alle haren in mijn gezicht kwijt d.w.z. de donkere haren de lichtere moeten nog onderhanden genomen worden door middel van elektrische epilatie

Maar even terug naar 25 mei, start hormonen, spannend dat kun je wel zeggen maar dan komt toch ook de realisatie van de real life fase in eens heel dicht bij, ik had hier en daar het een en ander rond gevraagt met name op de T&T-avonden in eindhoven hoe andere transgenders dit hadden aan gepakt maar dat was allemaal verschillend, op dat punt besloot ik het vooral op mijn eigen manier te doen, een manier waarbij ik me eigen goed voel, en een manier waarbij ik het idee had dat andere dit ook zouden waarderen, ik ben altyd zeer open geweest in mijn transitie (dit houdt in nadat ik het bekend had gemaakt) want mensen vrezen meestal het onbekende.

Ik had mijn bekendmaking gepland nadat ik mijn haarwerk zou ontvangen en dus niet met een pruik hoefde te gaan werken, ik wist ongeveer wanneer het haarwerk binnen zou komen dus het plannen kon beginnen, dit hield in een voorlopige datum prikken en van daaruit gaan plannen, met het oog op openheid en informatie verstrekken had ik al deze website gemaakt, eerst alleen voor vrienden en familie, later ook voor collega’s en bijvoorbeeld de mensen die ik ken op mijn route (ik heb namelijk niet het meest makkelijk beroep om in transitie tegaan, oftewel ik ben vrachtwagenchauffeuse) of andere geinteresseerde mensen die ik zou ontmoeten. Nu kun je informatie verstrekken op verschillende manieren ik heb gekozen voor een wat beknoptere versie op papier, een brief voor mijn collega’s en een brief voor mijn klanten onderweg deze waren niet precies hetzelfde maar kwamen aardig overeen, in deze brieven stond ook een linkje naar mijn website waar de uitgebreide versie staat maar ook een linkje naar het VU-ziekenhuis naar relevante informatie.

Maar vooraf aan dit alles moest ik het mijn baas gaan vertellen, ik had het al aan de tweede man binnen het bedrijf verteld lang hiervoor, om de eerste plaats om te polsen of er wel plek en begrip binnen het bedrijf zou zijn voor een transgender, ik kreeg gelukkig te horen dat als ik mijn werk zou blijven voort zetten op de manier dat ik het al deed er geen enkel probleem zou zijn, maar op de tweede plaats deze persoon was ook  degene die de vrije dagen regelde, ik had inmiddels via hem ook al geregeld dat ik naar een 4-daagse werkweek kon gaan, zodat ik s’woensdags vrij had om een betere balans in mijn leven te vinden tussen werk en vrouw zijn later was dit ook zeer belangrijk vanwege het fysieke gebeuren ik kon en kan simpelweg niet meer een 5-daagse week aan (beginnen om 4 uur s’nachts en eindigen om 19-20.00 s’avonds) de dagen zijn gewoon telang. Ik had ook steeds meer vrije dagen nodig voor allerlei afspreken in het VU-ziekenhuis soms op korte termijn en heb daar een goede medewerking in gehad, nu is het allemaal wat rustiger met de afspraken veel staan samen gepland en het zijn er minder. Maar ik ben het mijn baas gaan vertellen, afspraak gemaakt van te voren wel verteld waar het omging zodat het niet als een volslagen bom zou afgaan, maar niet vermeld dat ik als frencis zou komen. Behoorlijk nervues geweest want ik ging naar mijn werk als vrouw nog voordat het verteld was door mijn, nu maar hopen dat ik niemand bekends tegen zou komen dat viel gelukkig mee ik kwam degene tegen die ook bij het gesprek aanwezig zou zijn (de tweede man binnen het bedrijf) die heeft me op sleeptouw genomen en me bij de baas binnen geloosd ze stonden allebei wel verwonderd te kijken want dit hadden ze niet verwacht, maar ik had zo het idee ik ga straks toch als vrouw werken dan kunnen ze mijn nu ookwel zo zien alvast, een heel fijn en goed gesprek gehad, mijn baas had er geen moeite mee mits ik mijn werk gewoon op dezelfde wijze zou doorzetten, en de dagen die ik vrij moest hebben in goed overleg zou plannen wat dus al gebeurde. Op dit punt stelde mijn baas voor om alvast het kantoorpersoneel in te lichten en ik ben daar accoord mee gegaan dus 2 keer met de billen bloot, maar je kunt het maar gehad hebben, deze reageerde van heel verrast , en sommige hadden niet eens in de gaten dat ik het was wat tot een hilarisch moment leiden toen deze persoon zich voor wou stellen en ik zei dat ik al wist hoe hij heten, op dat moment verraden mijn stem mijzelf.

Met deze horde achter de rug ben ik mij eigen gaan concentreren op de brieven die ik zou gaan uitdelen, ik heb er een op gesteld voor mijn klanten/bedrijven onderweg op de route en een brief  opgesteld voor mijn collega’s hoewel dit achteraf  2 brieven werden, waarom 2 we hebben nogal veel poolse chauffeurs rijden dus ik had het in mijn hoofd gehaald om de nederlandse brief ook in het pools op te stellen, dankzij een goede vriend is dat gelukt

P1240053

Begin juli was het zover ik zou het bekend gaan maken, ik had gekozen voor een dinsdag dus iedere klant die ik had op die dag heb ik een brief gegeven en erbij gezegt dat deze brief van mij persoonlijk was en niks met de leverancier of het bedrijf waarvoor ik rijdt te maken heeft, en het verzoek deze pas te opene als ik weer weg was, hetzelfde gebeurde met de brieven van de collega’s de planner had namelijk de opdracht van mijn pas de brieven in de vakjes te leggen als ik s’avonds weer terug was en op weg was naar huis, we hebben namelijk een bedrijf dat 24 uur per dag door gaat. Dit gaf mij nog een dag respijt en hadden de klanten en collega’s een dag de tijd om het in zich op tenemen. De nacht van woensdag op donderdag zeer slecht geslapen, ik ben niet gauw nerveus maar nu was dat toch wel het geval. Donderdagochtend lood in mijn schoenen, ik wil niet naar mijn werk maar ga ik nu niet moet ik vrijdag of anders maandag ik zal toch een keer moeten, dan maar beter meteen de knoop doorhakken, ben op mijn werk aan gekomen en de eerste collega die in tegen kom begroet me met “goede-morgen frencis”  plof een pak van mijn hart af gevallen, ik ben naar binnen gegaan en heb bijna een uur lang vragen beantwoord, over het algemeen serieuze vragen, niks negatiefs gewoon belangstellende vragen, ik maar denken heb ik me me eigen daar zo druk over gemaakt, kreeg veel komplementen over hoe ik het had aan gepakt vooral de brief vonden ze super, veel hadden er wel eens iets van gehoord, maar er echt iets van af weten dat wisten de meeste niet, en nu hadden ze informatie zodat ze toch het een en ander er over konden weten, want het komt ineens wel dichtbij als een collega in transitie gaat.

*voorbeeld brief;*

 

Geachte collega’s

Met deze brief wil ik jullie informeren wat er binnenkort gaat gebeuren met mijn persoontje. Een groot deel van mijn leven ben ik niet echt gelukkig geweest, en daarom heb ik besloten naar lang wikken en wegen om er iets aan te doen. Dit houdt in dat ik sinds 2 jaar serieus bezig ben met gesprekken met psychiaters en artsen om mijn leven radicaal te veranderen, en wel ik heb groen licht gekregen om verder te gaan met mijn transitie van man naar vrouw.

Dit houdt in dat ik vanaf het moment dat ik groen licht heb gekregen, . binnen 3 maanden volledig als vrouw moet gaan leven 24 uur per dag, 7 dagen per week, dit wordt ook wel “the real life experience” genoemd, deze fase duurt 12 tot 18 maanden, pas als deze fase gooed wordt af gesloten dan kunnen eventuele operaties plaats vinden

Op het moment dat jullie deze brief lezen, weten de baas en staf  al waar ik mee bezig ben. Ik hoop dat ik hier met plezier kan blijven werken, ik vindt jullie allemaal fijne collega’s en ik hoop dat er niks gaat veranderen tussen jullie en mijzelf, het einigste wat zal veranderen is mijn uiterlijk.

Mochten jullie serieuze vragen hebben omtrend wat er te gebeuren staat zal ik die graag proberen te beantwoorden.

Ik verwacht rond begin juli – half juli volledig als vrouw te gaan werken, op dat moment is mijn haarwerk klaar en op dat moment gaat het van start, dit verklaart ook waarom ik met die muts op mijn hoofd loop, dit heb ik gedaan zodat jullie al konden wennen dat er iets op mijn bol zit en niet dat ik dadelijk in eens met haar kom aanzetten terwijl het daar voor altyd kaal was.

Met vriendelijke groet,

Frencis

P.S. mochten sommige van jullie nog niet in de gaten hebben wie ik ben , ik ga nu nog door het leven als frenk

P.P.S. dit is mijn eigen website,  www.frencis.nl

IMG_9372

 

Mijn klanten, ik moet zeggen dat ik hele fijne klanten op de route heb iedereen was zo begaan er over, een gedeelte wist het al want ik heb een goede relatie met de klanten die ik bedien, maar de meeste wisten het niet en zaggen het ook niet aankomen, maar ook hier weer die brief, iedereen had het erover hoe goed ze dat vonden hoe open ik erin was, ik had in mijn stoutste dromen niet kunnen verwachten wat voor een inpack die brief had, ik vond het niet meer dan normaal om mensen op de hoogte te brengen van bepaalde veranderingen maar tegenwoordig gebeurt dat blijkbaar niet meer zoveel, zelfs nu nog een half jaar later wordt ik aan gesproken over die brief en hoe goed het was, nu lijkt het wel dat ik mezelf helemaal de hemel aan het in prijzen ben, maar wat ik zei, ik heb nooit kunnen voorzien dat het zo belangrijk was, of dit voor iedereen zo zou werken ik ben bang van niet, het zal ervan afhangen hoe je positie in het bedrijf is je relatie ten op zichte van klanten, collega’s en baas, en natuurlijk wat voor werk je doet ik hoop alleen dat dit een hulp is voor andere transgenders, die moeite hebben om in de openbaarheid te treden, ik heb werkelijk geen problemen gehad op mijn werk, sociaal gezien, in de trein, in mijn omgeving, misschien ligt het in mijn aard, ik ben vanaf het moment dat het openbaar werd er heel open in geweest ik heb zeer veel gepraat met mensen, ik vindt dat wij transgenders (de huidige generatie) een soort voorttrekkers zijn voor de transgenders na ons, hoe opener we zijn, hoe meer mensen er vanaf weten en dat het dus bekender wordt hoe beter dit zal zijn voor de acceptatie, en dat dus de jongere generatie minder problemen zal ondervinden, maar dit is mijn visie daarop dit moet ieder voor zich zelf uitvinden in hoevere ze het daar mee eens zijn.

Ik had het dus bekend gemaakt, me totaal zenuwachtig gemaakt om (achteraf gezien) niks. Het is zo fijn verlopen ik zou wensen dat het voor iedereen zo was maar helaas hoor ik ook andere verhalen, na 3 maanden melden bij het VU-ziekenhuis mijn 3-maandelijks gesprek met de psychiator, hoe was het gegaan was een van de eerste vragen, in een woord fantastisch, ik heb het idee dat ik op een roze wolk heb geleefd voor 3 maanden lang ik werkelijk geen enkel negatief aspect vinden, niet op het gebied van hormonen, of sociaal gezien of op mijn werk werkelijk niks, het enigste kleine negatieve puntjes is misschien dat mijn beide broertjes moeite hebben het te accepteren, maar het is nog pril voor ze dus houdt ik me voor dat het zijn tijd nodig heeft. Het gesprek is verder heel positief gelopen

Maar toen begon het , nog steeds geen problemen op werk, sociaal of in de omgeving, maar die hormonen, god die knalde nu toch wel erin, ik was al vrij emotioneel maar dat was niks met wat het nu was, opvliegers, nachtzweten, stemmingwisselingen en mijn borsten begonnen pijn te doen, ik ben al die tijd wel blijven werken maar zijn 3 momenten geweest dat ik fysiek en emotioneel er zo goed als doorheen zat, ik wist op dit moment dat ik in de eerste 3 maanden nog weinig last had gehad van de hormonen, ik wist dat dit zou komen maar het was op sommige momenten wel heftig, maar ook hier vindt je een balans of beter gezegd je lichaam komt wat beter in balans met sommige dingen vooral fysiek gaat het wat beter nu, hoewel ik lang niet meer zo sterk ben, en mijn uithoudingsvermogen is ook minder geworden, maar met doseren en je krachten spreiden kom je een heel eind, het grootste probleem op het moment nu is dat ik slecht en weinig slaap, en hier komt die woensdag vrij weer om de hoek kijken ik heb deze echt nodig om weer op kracht te komen en om bij te slapen, en ik probeer op deze dag al mijn afspraken te plannen, waar onder logopedie. Jawel ik ben gestart met logopedie, eindelijk. ben nu ongeveer 2 maanden bezig en volgens mijn juffrouw maak ik al goede vordingen, ik zit al bijna een octaaf hoger dan waar ik mee ben begonnen en voor deze tijdsspanne is dat best goed, maar nu moet ik het nog in de praktijk zien te brengen, voorlezen gaat eigenlijk best goed ik pak bijna meteen mijn stem maar spontaan praten dat lukt nog niet, maar ook hiet geld voor oefenen en geduld hebben, ik wil het allemaal veel te snel volgens de juffrouw en met tijd zal het wel komen

Een van mijn grootste problemen de komende jaren zal zijn het afvallen, ik had een schema in mijn hoofd maar ik zie het somber in dat ik dat niet ga halen en dat betekent minimaal een jaar vertrging voor mijn operaties maar ook hier in moet ik geduld hebben en de moed en motivatie proberen te houden want het is niet niks om 55 kilo minimaal af te vallen, ik kan zeggen dat ik op dit moment er 30 kwijt ben, maar dat zijn wel de makkelijkste kilo’s, maar ook hierin blijf ik positief dan maar wat langer uiteindelijk kom ik erwel.

Ik heb half november mijn eerste verjaardag van Frencis gevierd (heb gewoon mijn verjaardagsdatum als altijd aangehouden) met vrienden en mijn ouders, we zijn wezen uit eten en dit is een geslaagde avond geworden ik heb daar ook 2 stukjes tekst voor gedragen, om iedereen te bedanken, het eerste stukje tekst heb ik zelf geschreven, het tweede stukje tekst heb ik van internet.

DSC_0035

*Het eerste stukje;*

 

Naar jaren lang niet het leven te hebben geleefd wat ik wilde heb ik dit jaar mijn vleugels uitgeslagen en ben van een saai rupsje een mooie vlinder geworden, een vrouw die blij en gelukkig is en die de stap heeft durven te zetten om het leven radicaal om te gooien naar iets wat ik zelf wil en wat bij me past

Dit was een stap die ik veel eerder had moeten ondernemen maar niet eerder durfde te doen ik heb een stel fantastische vrienden en familieleden die het accepteren en me erin steunen daarvoor heel veel dank, met jullie en door jullie is het een zeer gelukkige tyd voor me geworden en is het een stuk gemakkelijker voor me geweest

Dit feestje is ter ere van mijn eerste verjaardag maar mede ook voor jullievoor alle hulp die jullie geboden hebben in wat voor een vorm dan ook, in goede en gelukkige momenten, maar ook in de wat donkere en slechtere momenten vrienden en familie door dik en dun

Daarvoor mijn oprechte dank,

 

*Het tweede stukje;*

 

Vrienden

Vrienden vrienden vrienden hoeveel van ons hebben er echt ik heb het over echte vrienden deze waarop je kan rekenen die er voor je zijn als je ze nodig hebt die je steunen

Vrienden die vrienden blijven die je niet vooroordelen omdat je anders bent

Vrienden die je nemen zoals je bent die je niet proberen te veranderen

Vrienden hoeveel van ond hebben er echt ik heb het geluk er enkele te hebben die mijn vrienden blijven ook al ben ik anders bedankt aan hen voor wie ze zijn en wat ze voor me betekenen ik kan hen nooit genoeg teruggeven wat zij aan mij hebben gegeven gewoon door mijn te aanvaarden

 

met deze stukjes tekst sluit ik mijn update af zodra ik weer wat nieuws heb zal ik weer gaan updaten ik hoop dat duidelijk was en tot schrijvens

Weer een kleine update. 01-februari-2014

Logopedie Oefening September 2013

Logopedie Oefening Januari 2014

Frencis XXX

 

update 4 mei 2014

 

gedachtes,

eenzaam
eenzaam en ik gaan hand in hand overal waar ik kom, ben ik een toeschouwer
blijf alleen in een volle zaal, alleen met me zelf, alleen met mijn gedachten
dit is al bijna mijn hele leven zo geweest…
eenzaam en solitair
ik verlang naar een partner, een maatje, iemand in mijn leven
iemand die mijn eenzaamheid zal doorbreken
maar moet iemand anders voor me doen of moet ik zelf deze muren doorbreken zal ik pas iemand vinden als ik zelf deze muren slecht
ik probeer het wel, ga uit en begeef me onder de mensen
maar steeds ben ik een toeschouwer eenzaam en stil mijn mond houdend, afzijdig, stil, levend maar niet pratend, alleen als er tegen mij gepraat wordt, nooit zelf een gesprek beginnend
waarom heb ik toch zo’n moeite om contact te krijgen
eerst dacht ik het te weten, het het klopt gewoon niet met mij, ik ben niet de persoon die ze zien
dit gevoel klopte en de persoon, de verschijning is veranderd, vrouw in een manne lichaam, nu vrouw in een vrouwe lichaam
het beeld verschuift, klopt beter, voelt beter aan, ben gelukkiger met mezelf, maar toch…
eenzaam
heeft het zijn tijd nodig, zijn de muren zo hoog dat het veel langere tijd nodig heeft om ze te breken
of zit het gewoon niet in me, had dit van jongs af aan meer aandacht nodig is het nu gewoonte, bescherming, angst?
blijf ik alleen kan ik niet pijn gedaan worden, niet worden genegeerd, niet afgewezen worden
ik weet het niet, dit begint allemaal zo sterk op te komen
ik begin steeds beter in mijn vel te zitten, letterlijk, en het verlangen om mijn leven te delen wordt steeds sterker
waarom wordt je van de ene kant steeds gelukkiger, meer geaccepteerd door jezelf en van de andere kant steeds ongelukkiger omdat je toch tot het besef komt dat je door je transitie, wat mogelijk heeft gemaakt dat je je gelukkiger voelt, je toch steeds eenzamer wordt
eenzaam en transgender
mijn transitie niet geaccepteerd door mijn vader en beide broers
niet delen in mijn vreugde, in mijn pijn, mijn eenzaamheid vergrotend
gelukkig geaccepteerd door mijn moeder, mijn kracht, de persoon die zorgt dat ik sterk blijf, en waar ik af en toe zwak mag zijn, mijn steun en toe verlaat
een echte moeder, wat haar dochter ook doet
eenzaam en vrienden
vrienden en vriendinnen heb ik gelukkig allemaal behouden
heb er enkele bij gekregen, mede transgenders waar je bepaalde gevoelens mee kunt delen
echte vrienden die het geaccepteerd hebben en mijn steunen, die mijn gesterkt hebben, en zorgen dat ik door ga, niet opgeef
die me bij me kladden pakken en me weer over eind helpen in mindere momenten
eenzaam en veranderingen
ben ik veranderd? ja en nee, ben innerlijk dezelfde, ja voor het grootste gedeelte wel, heb ik andere intereeses gekregen, ja ik ben veel meer geinteresseerd in kleding, schoenen, mijn uiterlijk
andere dingen zijn het zelfde gebleven, lezen, rijden en fotograferen
andere dingen zijn minder geworden, sleutelen aan auto’s, klussen en sport
ben ik uiterlijk veranderd? ik hoop het wel, ik besteed er wel meer aandacht aan, en de hormonen helpen ook een handje, en ik verlies steeds meer gewicht
eenzaam en emotie’s
ik ben meer socialer geworden, praat meer, luister veel
ik ben nog emotioneler geworden, dat was al redelijk veel, maar is duidelijk toegenomen
periodes gehad en heb, waar het leek of ik in een emotionele achtbaan zit, hormonen die een nieuwe balans creeerde
huilbuien, blij, bedroeft, opvliegers, nachtzweten, het zat en zit er allemaal bij in begrepen bij het gebruik van hormonen
eenzaam
is het allemaal kommer en kwel, natuurlijk niet, dit zijn over het algemeen moment opnames, dingen die spelen in meer of mindere maten
sommige dingen zijn blijvend, maar dat wist ik voordat ik aan mijn transitie begon, vooral de bekende “vrouwenkwaaltjes”
de meeste dingen zijn gewoon tijdelijk, gewoon dingen waar iedereen mee te maken krijgen, in sterke of minder sterke maten
maar die eenzaamheid is iets waar ik geen rekening mee heb gehouden, vroeger maakte het me niet uit, intereseerde me niet, mijn leven intereseerde me niet, nu wel
maar als vrouw zijnde wil ik iemand om me heen, iemand die me troost, knuffeld, blij voor me is, steunt, lief heeft
iemand waar ik dit ook allemaal aan terug kan geven
iemand die mijn leven compleet maakt
maar is het tijdstip juist, nu ik nog midden in mijn transitie zit
of moet ik wachten, tot ik lichamelijk ook volledig vrouw ben dit zal altijd een moeilijke vraag blijven, je kunt zo iets niet plannen, het overkomt je, en hopelijk op het juiste tijdstip
liefs frencis xxx
p.s. ga nu niet meteen de alarm bellen rinkelen, dit zijn gedachtes, reele gedachtes, dat wel maar niet dat het me ergens tot aanzet, het houdt me bezig, teveel dat wel,maar over het algemeen gezien ben ik een stuk gelukkiger dan ik ooit geweest ben, ik moest dit gewoon even kwijt, heeft ook genoeg tranen gekost om dit hier neer te typen, maar misschien helpt het me om

 

zomer 2012